Najprostsza forma zdalnego pulpitu dla Windows (i MacOS)

Program Team Viewer, bo o nim właśnie myślę, jest bardzo przyjaznym kombajnem do zdalnego zarządzania komputerem działającym w systemie Windows (działa także pod Wine - chociaż nie w pełni).

Można go pobrać ze strony producenta i używać bezpłatnie do celów niekomercyjnych. Pozwala na szyfrowane podłączenie pulpitu zdalnego, transfer plików i ... połączenie vpn - wszystko to bez względu na firewalle itp. Nie potrzebny jest adres ip, nie ma konieczności ustawiania routera, otwierania portów. Program po uruchomieniu jest gotowy do pracy.



ID po lewej stronie jest przydzielony naszemu komputerowi. Hasło może być każdorazowo generowane lub ustawione na stałe (tak jak wyżej).

Po prawej stronie wpisujemy ID komputera z którym chcemy się połączyć.

Do dyspozycji mamy cztery opcje:
Remote Support - czyli połączenie z pulpitem komputera po drugiej stronie internetu.

Presentation - sytuacja odwrotna - nasz pulpit ukazuje się na monitorze drugiego komputera.

File transfer - umożliwia wymianę plików między komputerami.

i VPN - Virtual Private Network, wszędzie tam gdzie nie można nawiązać połączenia vpn w sposób tradycyjny.


Team Viewer świetnie nadaje się do opieki nad znajomymi, rodziną, którzy do komputerów i im podobnych urządzeń podchodzą z rezerwą. W razie potrzeby wystarczy, że poszkodowany uruchomi u siebie ten program i można szybko i bez niepotrzebnego podróżowania rozwiązać drobny (lub poważniejszy) problem z systemem. Z myślą o nich twórcy Team Viewer przygotowali TeamViewer QuickSupport. Można go dowolnie skonfigurować, tak, żeby do minimum ograniczyć czynności osoby po drugiej stronie monitora.



Team Viewer pracuje zarówno na Windows (w tym Wine) jak i MacOS. Możliwe jest połączenie pomiędzy tymi dwoma systemami.

Jedynym minusem jest informacja o darmowej wersji, która pojawia się za każdym razem gdy połączenie dobiegnie końca. Oczywiście dotyczy to tylko wersji niekomercyjnej:)

Zdalny pulpit na palmtopie

Widziałem, że kilka osób interesowała ta kwestia - nie zaszkodzi napisać o tym kilku słów. Z racji popularności na rodzimym rynku wezmę pod uwagę połączenie za pomocą palmtopa z Windows Mobile. (w moim przypadku WM2003)

Konfiguracja komputera, którym będziemy zdalnie zarządzać jest taka sama jak w przypadku normalnego vnc. Żeby ułatwić sobie sprawę zmniejszam zwykle rozmiar wirtualnego pulpitu (ponieważ ekran palmtopa jest mniejszy i zazwyczaj działa w mniejszej rozdzielczości, w większości przypadków 240x320). Mniejszy pulpit to mniej przewijania ekranu i oczywiście mniejszy transfer (mam na uwadze np gprs). W systemie Linux wystarczy uruchomić serwer vnc z odpowiednim parametrem, np:

-geometry 640x480

W przypadku Windows można zmienić rozdzielczość pulpitu.

Tak jak w przypadku połączenia komputer-internet-komputer tak i tutaj można się połączyć w tunelu ssh.

Sposób podłączenia jest taki sam dla wszystkich rodzajów dostępu do internetu (gsm, wifi...), ma on jednak znaczenie jeśli chodzi o szybkość przesyłania danych no i co jest chyba oczywiste - koszt.

Do podłączenia się bez pośrednictwa ssh wystarczy nam zainstalowany na palmtopie program Pocket VNC



Odpowiednią wersję do swojego palmtopa można pobrać z tej strony.

Po instalacji i uruchomieniu na palmtopie vnc, wpisujemy po prostu adres komputera, z którym chcemy się połączyć.



Żeby połączenie było bezpieczne można także na palmtopie zrobić tunel ssh. Po ściągnięciu i uruchomieniu programu Putty dla Windows Mobile łączymy się z komputerem w identyczny sposób jak na zwykłym pc.



W zakładce TUNNELS dodajemy tunel 5900:localhost:5900 (port :5900 to inaczej display :0 - analogicznie :5901 to :1)



Po nawiązaniu połączenia i zalogowaniu się swoim loginem i hasłem, można połączyć się z vnc przez adres localhost:0

I w taki sposób zabieramy swój komputer w kieszeni na drugi koniec ... świata.
Pozdrawiam.

Pulpit zdalny przez SSH

W czym rzecz...

Zdalna administracja komputera działającego pod systemem Linux czy Windows za pomocą VNC jest prosta i praktyczna. Jedynym minusem jest bezpieczeństwo połączenia. Jeśli połączenie ma miejsce wewnątrz zamkniętej sieci lokalnej, to problem ten nie istnieje. Sprawa wygląda inaczej, jeśli między serwerem a klientem jest Internet. Połączenie nieszyfrowane w łatwy sposób może zostać podsłuchane, a nasz komputer może stać się obiektem ataków itp.

Rozwiązanie jest bardzo proste i skuteczne, a jest nim tzw tunel SSH.

Po stronie serwera potrzebny jest komputer z zainstalowanym serwerem SSH, publicznym numerem IP i zainstalowanym serwerem VNC.

Po stronie klienta może być dowolny komputer/palmtop, z zainstalowanymi klientami SSH i VNC. W przypadku klienta adres IP nie jest istotny (przynajmniej na podstawie moich doświadczeń).

Krok pierwszy...

...czyli instalacje aplikacji serwerowych SSH i VNC odłożę sobie na później. W większości dystrybucji systemu LINUX są one domyślnie zainstalowane, więc nawet jeśli Użytkownik komputera nie wiedział o ich istnieniu, to są duże szanse, że ma te aplikacje zainstalowane. Jeśli jest inaczej to wystarczy dodać SSHD i VNCSERVER przez menadżera pakietów danego systemu.


Krok drugi - konfiguracja serwera VNC
Spokojnie mogą ten krok pominąć osoby, które z administracją przez VNC się już spotkały.

Serwer VNC tworzy wirtualny pulpit wg uznania użytkownika (co prawda jest możliwe podłączenie się pod istniejący pulpit wykorzystywany do codziennej pracy, ale jest to moim zdaniem nieefektywne rozwiązanie). Przy pierwszym uruchomieniu vncserver, należy nadać hasło dla połączeń ze zdalnym pulpitem. W katalogu domowym Użytkownika:

/home/nazwa_uzytkownika

zostanie utworzony katalog:

.vnc

w którym to znajdują się pliki passwd (przechowywujący hasło do serwera) i xstartup, za pomocą którego można wstępnie skonfigurować pulpit. Domyślnym menadżerem okien jest TWM, pozbawiony jakichkolwiek niepotrzebnych dodatków. Osobiście preferuję blackbox, który jest mniej toporny. Zmiany menadżera okien dokonujemy edytując plik xstartup w katalogu .vnc .

#!/bin/sh

xrdb $HOME/.Xresources
xsetroot -solid grey
xterm -geometry 80x24+10+10 -ls -title "$VNCDESKTOP Desktop" &
blackbox &

Wybór menedżera zależy wyłącznie od preferencji użytkownika (osoba korzystająca na co dzień z GNOME może zamiast Blackbox czy TWM wpisać metacity, czyli domyślny menadżer okien GNOME). Nie muszę chyba dodawać, że żeby przykładowy Blackbox zadziałał, musi być wcześniej zainstalowany.

xterm wystepujący w pliku xstartup jest domyślną linuxową powłoką graficzną, dzięki której niepotrzebny jest jakikolwiek panel czy menu. Każde polecenie można w systemie LINUX wywołać za pomocą powłoki.

Wirtualny pulpit z działającym xterm i menedżerem okien metacity:


Serwer VNC uruchamiamy poleceniem:

vncserver :3 -geometry 800x600

gdzie :3 jest numerem ekranu (ang display), który ma być utworzony (musi to być liczba większa od 0), a -geometry 800x600 określa szerokość pulpitu na 800 pikseli a wysokość na 600 pikseli.

Po co definiować wielkość wirtualnego pulpitu?

Krok trzeci
czyli jak sprawa się ma po stronie komputera-klienta...

Podstawową kwestią, która bezpośrednio związana jest z definiowaniem wielkości pulpitu jest rozdzielczość komputera, za pomocą którego chcemy połączyć się ze wspomnianym pulpitem.

Prostym przykładem może być palmtop. Dostępne na rynku mają w większości rozdzielczość ekranu w granicach 320x320 pikseli. Katorgą więc byłaby praca z wirtualnym pulpitem (np 1280x1024) kilkakrotnie większym od fizycznego.

Wracamy do SSH. Na komputerze-kliencie może być dowolny system operacyjny od PalmOS do MacOS. Wystarczy, że ma zainstalowane klienty SSH (np Windows'owy Putty) i VNC (UltraVNC pod Windows). Ja skoncentruje się jednak na systemie LINUX (w innych systemach sprawa wygląda analogicznie).

Poleceniem

ssh -l nazwa_uzytkownika adres_naszego_serwera

klient ssh łączy się z naszym serwerem. adres_naszego_serwera to po prostu adres IP komputera, z którym się łączymy. nazwa_uzytkownika jest nazwą użytkownika istniejącego w zdalnym komputerze. Po wywołaniu tego polecenia zostanie wyświetlona prośba o hasło. Po poprawnym zalogowaniu pojawi się:

Last login: DD MM dd HH:mm:SS YYYY from adres_klienta
Have a lot of fun...
nazwa_uzytkownika@adres_naszego_serwera:~>

Jest to wiersz poleceń zdalnego komputera (serwera). Można w tym momencie przeglądać zawartość zdalnego komputera i uruchamiać podstawowe programy konsolowe. Nie jest możliwe uruchomienie programów w trybie graficznym.

SSH umożliwia transportowanie grafiki z serwera do klienta bez pomocy VNC - jest to jednak mało efektywna metoda. Poświęcę jej osobny temat.

Żeby zamknąć połączenie SSH wystarczy wpisać exit po czym nastąpi wylogowanie ze zdalnego komputera.

W celu utworzenia tunelu dla VNC należy połączyć się z serwerem SSH poleceniem wzbogaconym o pewną opcję:

ssh -l uzytkownik -2 -L 5901:localhost:5901 adres_naszego_serwera

opcja -2 wymusza SSH2, -L 5901:localhost:5901 otwiera tunel na porcie 5901 po stronie serwera i klienta. Domyślnym portem dla połączeń VNC jest 5900, w tym wypadku ostatnie zero oznacza ekran (display) :0 (domyślny w przypadku Windows, w LINUX zastrzeżony dla pulpitu działającego na monitorze komputera). Użyty powyżej port 5901 oznacza ekran (display) :1

W tym momencie po podaniu hasła i poprawnym zalogowaniu się pozostało już tylko uruchomić serwer VNC na komputerze zdalnym. Żeby to zrobić wpisuje się w konsoli uzyskanej za pomocą ssh polecenie:

vncserver :1 -geometry 800x600

Rozmiar pulpitu dobieramy wg uznania, natomiast display (:1) ustawiamy zgodnie z portem tunelowanym (5901)

Wynikiem powyższego polecenia będzie coś takiego:

New 'X' desktop is adres_naszego_serwera:1

Starting applications specified in /home/użytkownik/.vnc/xstartup
Log file is /home/użytkownik/.vnc/adres_naszego_serwera:1.log

Teraz wystarczy uruchomić klienta VNC - przykładowo w LINUX poleceniem

vncviewer localhost:1

Po wpisaniu poprawnego hasła ukaże się okno jak w Kroku drugim.

W zależności od łącza internetowego można ustawić róźne głębie kolorów i rodzaje kompresji obrazu.